Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom zrobiła w 1986 w pracowni malarstwa prof. Kazimierza Ostrowskiego.

To co wyróżniało Wilgę Badowską już u progu jej twórczości, to niezwykła wyobraźnia, która obserwowaną i doświadczaną rzeczywistość, przekształcała w poetycką iluzję ukrytych treści i znaczeń. Każde z jej fantazyjnych przedstawień ma swoje źródło i pierwowzór, czerpany z najbliższego otoczenia i osobistych przeżyć, własną narrację, ukrytą pod warstwą bogatej materii malarskiej i arabeską linii, definiujących indywidualizm postrzegania świata. A jest to świat niejednoznaczny, wkracza bowiem w mityczną fantazję, zakorzenioną w kulturowych znakach i symbolach, co pozwala odbiorcy na własną identyfikację w różnorodnych odczytaniach. Początkowo fantastyka przedstawień bliska była poetyce groteski. Animowany świat przedmiotów, roślin i zwierząt ulegał swoistej antropomorfizacji. W ostatnich latach mniej pojawia się tworów groteskowych, choć pozostaje bogactwo form ornamentalnych i skłonność do specyficznej stylizacji. Uprzywilejowanymi motywami kompozycji Badowskiej pozostaje przyroda, która nabiera cech autonomicznych. Harmonia i piękno spaja zwierzęta, ptaki i rośliny w jeden organizm o płynnych, miękkich liniach, niezwykłych kształtach i barwach. Obdarza go autorka osobliwym własnym utajonym życiem.

Choć Wilga Badowska uprawia różne dyscypliny, rysunek, grafikę artystyczną, ilustrację, to najpełniej wypowiada się w malarstwie na jedwabiu, w którym kondensują się wszystkie środki wyrazu wypracowane w tych innych autonomicznych dyscyplinach. Od lat rozwija i udoskonala własną technikę batikową, kojarzoną bardziej ze sztuką włókna, ale w realizacjach malarskich Badowskiej wywodzi się raczej z bliskiego jej linorytu barwnego. W metodzie matrycy „traconej”, zwanej metodą Picassa, która pozwala na jednej płycie stosować cięcia na kolejnych warstwach nakładanej farby od najjaśniejszej do najciemniejszej, Badowska znalazła analogiczną metodę postępowania w technice woskowej na powierzchni jedwabiu tyle tylko, że nie może używać farb kryjących i uzyskuje bardziej efekt pędzla niż rytującego narzędzia. W swoim batikowym malarstwie wykorzystuje także szablon, temperę i pastele. Jej kreatywność w łączeniu tradycyjnych technik jest dowodem na to, że ich znajomość i perfekcyjne opanowanie warsztatu, pozwala na wyzwolenie spod ograniczających zasad poszczególnych technik, tworząc tym samym przestrzeń na indywidualny eksperyment, wzbogacający własne środki wyrazu. Ich efektem są kompozycje o bogatej i złożonej tkance malarskiej, urzekające urodą i magią przedstawionego świata.

Autorka aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym. Bierze udział w plenerach oraz licznych prestiżowych wystawach w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w zbiorach muzealnych i kolekcjach prywatnych w Europie, Ameryce Północnej, Japonii, Australii.

Zofia Watrak